Historia judo

Twórcą judo jest Japończyk, dr Jigoro Kano (1860–1938). Urodził się w pierwszym roku Epoki Mannen w bogatej rodzinie w mieście Mikage. Jego dziadek prowadził własną wytwórnię sake. Jednak ojciec Jigoro – Kano Jirosaku Kireshiba – ze względu na to, że nie był najstarszym synem, nie przejął rodzinnego interesu. Zamiast tego został kapłanem shinto i jednocześnie urzędnikiem, przez co miał wystarczające wpływy, aby umieścić swojego syna na Uniwersytecie Tokijskim w 1877. Jigoro był bardzo dobrym studentem. W 1882 ukończył studia uniwersyteckie i został nauczycielem literatury i języka angielskiego na Wydziale Ekonomii Politycznej Uniwersytetu Gakushuin.

Kano, jako młodzieniec, nie był silny ani duży (w wieku 20 lat ważył nie więcej niż 45 kg), przez co często mu dokuczano. Za namową przyjaciela rodziny Nakai Bansei’a (członek gwardii szoguna) zaczął trenować ju-jitsu. Po znalezieniu odpowiedniej dla siebie szkoły – Tenjin Shin’yō-ryū – Jigoro rozpoczął systematyczny trening, a w wieku 21 lat zdobył tytuł “shihan” (mistrz) i stał się asystentem instruktora, który niedługo potem zachorował i zmarł. Kano znalazł inną szkołę – Kito Ryu, w której większy nacisk kładziono na walkę niż na układy formalne kata. W miarę postępów w nauce ju-jitsu Kano zaczął zauważać jego archaiczność i niedostosowanie do ówczesnych czasów. Zaczął więc opracowywać własne techniki i udoskonalać te już mu znane. Opracował takie techniki jak: Kata Guruma czy Uki Goshi.

W wieku 22 lat zaczął prowadzić własną szkołę walki w świątyni buddyjskiej w Kamakurze. Dwa lata później szkoła ta zostanie przeniesiona, nazwana Kodokan. Pierwsza siedziba Kodokanu mieściła się w Tokijskiej dzielnicy Shimotani w małej świątyni buddyjskiej Eisho-ji. W Eishioji-dojo było zaledwie 12 tatami i uczyło się w niej 9 uczniów. Jednak judo szybko zdbywało nowych zwolenników i szkoła przenosiła się do coraz większych dojo, by w 1958 roku osiąść na stałe w Kasugacho-dojo z ponad 1000 tatami!!!

                                                 Profesor Jigoro Kano

Z początku styl ten był znany jako Kano Jiu-Jitsu bądź Kano Jiu-Do. W 1887 roku Kano ustalił zasady techniki Kodokan Judo, a w 1899 przepisy sędziowskie sportowej walki judo. Od 1900 roku Kano i jego uczniowie zaczęli jeździć po świecie, dając dziesiątki pokazów i wygłaszając wiele odczytów propagujących judo. Był to pierwszy krok do uczynienia z judo międzynarodowego sportu. W 1909 roku Kano został pierwszym azjatą przyjętym w poczet członków Międzynarodowego Komitetu Olimpijskiego (IOC). W 1922 powstało Kulturalne Stowarzyszenie Kodokanu i ostatecznie zostały ustalone techniki judo, które przetrwały w niezmienionej formie przez 60 lat. Kano aktywnie działał w Międzynarodowym Komitecie Olimpijskim, jako pierwszy zaproponował w latach 30 utworzenie Międzynarodowej Federacji Judo (IJF) oraz zabiegał o przyznanie Japonii organizacji Igrzysk Olimpijskich.

Udało mu się dopiąć swego. Igrzyska w 1940 roku zostały przyznane Tokio a judo miało zostać włączone do programu jako dyscyplina pokazowa. Niestety Kano umarł w 1938 na statku Hikawa- Maru wracając do Japonii z Kairu, gdzie uczestniczył w posiedzeniu Międzynarodowego Komitetu Olimpijskiego, a resztę planów pokrzyżowała II Wojna Światowa. W 1951 roku powstała Międzynarodowa Federacja Judo, zrzeszając początkowo 13 członków (obecnie liczy ich 180), a jej pierwszym prezydentem został syn prof. Jigoro Kano – dr Risei Kano. Pierwsze Mistrzostwa Świata odbyły się w 1956 roku w Tokio i wzięło w nich udział 31 judoków z 21 krajów. W 1964 judo było pokazową dyscypliną na igrzyskach w 1964 roku w Tokio (na stałe weszło do programu od 1972). Kobiece judo zaczęło rozwijać się bardzo szybko po pierwszych Mistrzostwach Świata w 1980 roku w Nowym Jorku (od 1986 odbywają się razem z zawodami męskimi), a do programu olimpijskiego zostało wpisane w 1992 roku.

Kodokan obecnie

 

Filozofia judo

Filozofia judo stworzona przez prof. dr. Kano opiera się głównie na kilku zasadach:

  1. Czynić tak, aby było jak najbardziej efektywne współdziałanie ciała i umysłu
  2. JU – Ustępować, aby zwyciężyć (inaczej: jeśli ktoś cię pcha, to go pociągnij; jeżeli cię ciągnie, to go pchnij)
  3. Serioku Zeno – Maksimum skuteczności przy minimum wysiłku
  4. Jita Kjioei – Przez czynienie sobie dobra nawzajem do dobra ogólnego
  5. Doskonalić samego siebie

Paradoks Kano

Paradoks Kano – polega na tym, że w walce wręcz techniki mniej niebezpieczne dla zdrowia (na przykład chwyty) są w praktyce skuteczniejsze od technik bardziej destrukcyjnych czy brutalnych (na przykład wbijanie palców w oczy), ponieważ można je wielokrotnie przećwiczyć na żywym, stawiającym opór przeciwniku (sparingpartnerze), nie wyrządzając mu przy tym krzywdy. Bardziej niebezpieczne techniki stwarzają natomiast zagrożenie dla ćwiczących, przez co wymuszają takie sposoby ich trenowania, które są mniej zbliżone do rzeczywistych warunków walki wręcz (np. markowanie ciosów, czy wykonywanie technik z ograniczoną siłą lub szybkością). Ich doskonalenie jest więc bardziej czasochłonne i daje mniejsze rezultaty, niż przy analogicznym treningu technik mniej niebezpiecznych.

Nazwa paradoksu pochodzi od nazwiska Jigoro Kano. Tworząc reguły i podstawy treningu judo, oparł się on na technikach tradycyjnego, przeznaczonego do użytku na polu walki jujutsu, eliminując jednak z nich elementy niebezpieczne dla zdrowia i życia. W 1886 roku w Tokio zorganizowano pod nadzorem policji turniej realnej walki wręcz, w którym uczniowie Kano zmierzyli się z mistrzami tradycyjnych stylów walki, m.in. reprezentantami Yoshin-ryu – wiodącej szkoły jujutsu. Z 16 walk judocy wygrali 13, udowodniając tym samym większą skuteczność technik judo oraz przyczyniając się do włączenia nauki tej dyscypliny do programu edukacji w japońskich szkołach.

Strona stworzona przez Rock SEO.